رنگ سال گذشته را دارد همه ي لحظه هاي امسالم
سيصد و شصت و پنج حسرت را همچنان ميکشم به دنبالم

قهوه ات را بنوش و باور کن من به فنجان تو نمي گنجم
ديده ام در جهان نما چشمي که به تکرار ميکشد فالم

يک نفر از غبار مي آيد مژده ي تازه ي تو تکراريست
يک نفر از غبار آمد و زد زخم هاي هميشه بر بالم

باز در جمع تازه ي اضداد حال و روزي نگفتني دارم
هم نميدانم از چه ميخندم هم نمي دانم از چه مي نالم

راستي در هواي شرجي هم ديدن دوستان تماشايي ست
به غريبي قسم نمي دانم چه بگويم جز اينکه خوشحالم

دوستاني جديد آمده اند چهره هايي که غرقشان شده ام
ميوه هاي رسيده اي که هنوز من به باغ کمالشان کالم

آه ، چندي ست شعر هايم را جز براي خودم نمي خوانم
شايد از بس صدايشان زده ام دوست دارند دوستان لالم...

محمد علي بهمني

(مجموعه شعر : گاهي دلم براي خودم تنگ ميشود)

گناه اينهمه ديگر به پاي من ننويس

مرا دوباره نگريان به طعنه ي ابليس

هزار و يک شب من را دوباره قصه بگو

ز شاهزاده ي عاشق و دختر چل گيس

تو زنده ميکني و روح ميدمي در من

و با خيال تو ميسازم از خدا تنديس

چقدر بي تو غريبم ،‌ چقدر ساکت و سرد

چقدر خسته و تنها و دلسپرده و خيس

و عاشقانه ترين شعر سرخ بودن را

شبي دوباره به طومار زندگي بنويس

تو دور ميشوي و دختري که ميماند

هنوز عاشق چشمان نافذ ابليس .

شفايق سليمان نژاد

انگشتري از من که در انگشت داري

يعني که همواره مرا در مشت داري

پندار من ، گفتار من ، کردار من

چه انتظاري ديگر از زرتشت داري

زيبايي چشمان تو ديگر عجب نيست

اين حسن را تو پشت اندر پشت داري

گيسوت شلاقي شد و بر جانم افتاد

معلوم شد اينبار قصد کشت داري

اينقدر هاي و هو ندارد ، باز گردان

اين يادگاري را که در انگشت داري .

ناصر رزمجو

باغي آتش گرفته در چشمت شاه توتي است پاره ي دهنت
دشمني نيست بين ما الا پوشش بي دليل پيرهنت

پشت در پشت عاشقت بوديم من و شيراز و بلخ و نيشابور
تو بگو دفتر همه شعراست گر سوالي كنن از وطنت

كمرت استواي زن يعني سينه آتشفشان تن يعني
مادرت كيست در كدام رحم نقش بسته چم و خم بدنت

مي نشينم مگر تو رد بشوي مي دوم تا كه خسته تر بشوي
مي دوم امتداد راهي را به اميد در آن قدم زدنت

تو قدم مي زني قدم من را تو نفس مي كشي هوس من را
هوسي لابلاي هر نفسم قفس سينه و نفس زدنت

تو اگر مرغ عشق من باشي بازوانم بدون شك قفس اند
واقعا حيف اگر كه اين آغوش تنگ باشد براي پر زدنت

شرح يك روح در دو تن حرف است داستان دو روح و يك تن را
مي نويسم اگر شبي تن من بخورد لحظه اي گره به تنت

محمد رضا حاج رستم بگلو