به نام خدای خوبم

آخرین پست رو آخر فروردین گذاشته بودم. تاامروز خیلی گذشته. من اردیبهشت ماه رو به جای نسترن که باردار بود موندم قشم و شیفت هاشو رفتم.۲۵ اردیبهشت بود که اومدم بندر عباس ۲۹ اردیبهشت بود که تماس گرفتن از بیمارستان شهید محمدی که جواب گزینش ها اومده و بیاین سر کار. فرداش رفتم دفتر پرستاری که گفتن بخش اورژانس داخلیم. باز خدارو شکر ساختمان جدیده وگر نه عمرن قبول نمیکردم توی اون محیط گندیده و فرسوده برم کار کنم.در هر حال من از اول خرداد ماه سر کار میرم.البته ۳۱ اردیبهشت رو برای آشنایی هم رفتم. فعلا که راضیم . امیدوارم تا همیشه اورژانس خوب بمونه!

الان که دارم اینارو مینویسم  داغون داغونم. روحم ترکیده!

برام دعا کنین.... یه عالمه....

سلام

یه سلام بهاری از نوع جنوبی!

بلاخره بعد از مدتهای مدیدی من تونستم پسورد وبلاگو بدست بیارم.خیلی خوشحالم. توی این مدت خیلی اتفاق ها برام افتاد. خیلی بزرگتر شدم. درسم که تمام شد برای طرح افتادم جزیره ی قشم. الانم که دارم مینویسم دقیقن آخر فروردین ماه طرحم تمام میشه و برمیگردم بندر عباس. یه آزمون استخدامی اسفند ماه برگزار شد که 72 تا نرس میگرفت بیمارستان شهید محمدی. فعلن قبول شدم. هم مرحله ی اول هم مصاحبه ی علمی. فقط مونده گزینش که امروز مدارکمو تحویل دادم. برای مصاحبه ی گزینش هم گفتن خودشون تماس میگیرن. تصمیم های زیادی برای امسال دارم. از رکود خسته شدم. امیدوارم بتونم به اهدافم برسم و همه رو تیک بزنم. برام دعا کنید.

محض یادگاری پست زیرو پاک نمی کنم باشد که گمراهان به راه راست هدایت شوند و لضّالّین!

سلام

اين وبلاگ به علت عدم رعايت نكات امنيتي از طرف خانم مرسلي بوسيله شخص شخيص شاخص متشخص با شخصيت بنده هك شد.

امروز من فارغ التحصیل میشم. چقدر دلم تنگ میشه برای دانشکده برای بچه ها.

فکر کنم از مهر ماه هم باید برم برای طرح. هنوز معلوم نیست کجا بیوفتم.

دلم گرفته...

مرگ تدريجی ما آغاز خواهد شد

 
اگر سفر نكنيم
اگر مطالعه نكنيم

اگر به صدای زندگی گوش فرا ندهيم

اگر به خودمان بها ندهيم

مرگ تدريجی ما آغاز خواهد شد

هنگامی كه عزت نفس را در خود بكشيم

هنگامی كه دست ياری ديگران را رد بكنيم

مرگ تدريجی ما آغاز خواهد شد

اگر بنده‌ی عادتهای خويش بشويم

و هر روز يك مسير را بپيماييم

اگر دچار روزمرگی شويم

اگر تغييری در رنگ لباس خويش ندهيم

يا با كسانی كه نمی شناسيم سر صحبت را باز نكنيم

مرگ تدريجی ما آغاز خواهد شد

اگر احساسات خود را ابراز نكنيم

همان احساسات سركشی كه

موجب درخشش چشمان ما می شود

و دل را به تپش در می آورد

مرگ تدريجی ما آغاز خواهد شد

اگر تحولی در زندگی خويش ايجاد نكنيم هنگامی كه از حرفه يا عشق خود ناراضی هستيم

اگر حاشيه ی امنيت خود را برای آرزويی نامطمئن به خطر نياندازيم

اگر به دنبال آرزوهايمان نباشيم

اگر به خودمان اجازه ندهيم

براي يكبار هم كه شده

از نصيحتی عاقلانه بگريزيم

بياييد زندگی را امروز آغاز كنيم!

بياييد امروز خطر كنيم!

همين امروز كاری بكنيم!

اجازه ندهيم كه دچار مرگ تدريجی بشويم!

شاد بودن را فراموش نكنيم!

پابلو نرودا (نويسنده ي شيليايي)

من واقعا نمیدونم چی بگم!

ولی خیلی بهتر بود که خانم نیروانا که اینقدر روی تکثیر آثارشون حساسن لااقل یه کد رایت کلیک ممنوع میزاشتن توی وبلاگشون! بالاخره پیشگیری بهتر از درمانه!

کاشکی توی جاده می‌مردم. پیش از این راه رشت تا تهران...
قسمت این بود زنده باشم تا مثل یک روح؛ خسته، سرگردان،
توی یک دور باطل از مردن، از تب و رخوت و فراموشی...
دل ِ من؛
عمر ِ من؛
عزیز ِ دل‌ام؛
روزنی نیست توی این زندان
ریشه در ریشه غده‌ای در من، چون درخت ِ تناوری... هر روز
با خودم تندتند می‌گویم؛ کاش دردی شبیه یک سرطان...

¤¤
توی ریکاوِری لب‌ام را سخت روی هم هی فشار می‌دادم
تا مبادا به سهو نام‌ات را... تا مبادا کسی از این جریان...
به ‌خودم قول داده‌بودم که همه‌ی عمر راز ِ من باشی
تو ببخش‌ام اگر که گاهی هم لای آن درد و تب کمی هذیان...
ردّ انگشت‌هات بر مچ‌هام مثل ردهای تیغ می‌سوزد
کاش می‌شد که اشک‌هایم هم مثل خون قطع می‌شد از شریان
همه‌ی شصت و چند قرص‌ام را عوض صورت تو می‌بلعم
ماه ِ زیبای من؛
خداحافظ!
آسمان‌ات رسیده به پایان.

سلام! راستش من شاعر واقعی این شعر رو نمیشناسم ولی از وبلاگ نیروانا برداشتم.

تو نیستی که به زاری بگویمت یارا !
دل و دماغ ندارم برای این کارا

بدون تو چه کنم هان ؟ بگو خراب کنند-
یکی یکی همه ی خونه هام و مِعمارا

چقدر از هجر- اَت ، قرص؛ شربت؛ استقراغ؟
نپیچ در مویت نسخه ی اطبا  را

سپید تن ! نگرانم نباش ، من خوبم
کسی نمرده از این درد، بین ِ بیمارا

دوا نمی خواهم ، خوب می شوم کم کم ...

به جای قرص بگو ماهِ قصه هایم کو!
دو هفته است که دارا ندیده سارا را

دو هفته است که آن ماهِ بیست- تر ساله
پُر از غلط کرده جمله سازی ِ ما را

من از تو یاد گرفتم که عاشقت باشم
« به یاد آر محبان باد پیما را »

فقط تناسخ را می پذیرم از آنجا -
که بوده ای وقتی حافظ این غزلها را ...

اگرنه شعر نمی گفت خواجه شمس الدین

سپس نمی آمد پشتِ هم ردیف کند
« سهی قدان سیه چشم ماه سیما را »

خدا که عاجز ماند از تنت ، نمی بایست –
به من حواله کند حل ِ این مُعَما را

چقدر خسته ام از دستِ ما ، شما ، ایشان
ضمائری که قُرُق کرده اند دنیا را

کمی از این که کمی هست ، مهربان تر باش
کمی به کار ببر خوبتر الفبا را !

صالح دروند