محض یادگاری پست زیرو پاک نمی کنم باشد که گمراهان به راه راست هدایت شوند و لضّالّین!

سلام

اين وبلاگ به علت عدم رعايت نكات امنيتي از طرف خانم مرسلي بوسيله شخص شخيص شاخص متشخص با شخصيت بنده هك شد.

امروز من فارغ التحصیل میشم. چقدر دلم تنگ میشه برای دانشکده برای بچه ها.

فکر کنم از مهر ماه هم باید برم برای طرح. هنوز معلوم نیست کجا بیوفتم.

دلم گرفته...

مرگ تدريجی ما آغاز خواهد شد

 
اگر سفر نكنيم
اگر مطالعه نكنيم

اگر به صدای زندگی گوش فرا ندهيم

اگر به خودمان بها ندهيم

مرگ تدريجی ما آغاز خواهد شد

هنگامی كه عزت نفس را در خود بكشيم

هنگامی كه دست ياری ديگران را رد بكنيم

مرگ تدريجی ما آغاز خواهد شد

اگر بنده‌ی عادتهای خويش بشويم

و هر روز يك مسير را بپيماييم

اگر دچار روزمرگی شويم

اگر تغييری در رنگ لباس خويش ندهيم

يا با كسانی كه نمی شناسيم سر صحبت را باز نكنيم

مرگ تدريجی ما آغاز خواهد شد

اگر احساسات خود را ابراز نكنيم

همان احساسات سركشی كه

موجب درخشش چشمان ما می شود

و دل را به تپش در می آورد

مرگ تدريجی ما آغاز خواهد شد

اگر تحولی در زندگی خويش ايجاد نكنيم هنگامی كه از حرفه يا عشق خود ناراضی هستيم

اگر حاشيه ی امنيت خود را برای آرزويی نامطمئن به خطر نياندازيم

اگر به دنبال آرزوهايمان نباشيم

اگر به خودمان اجازه ندهيم

براي يكبار هم كه شده

از نصيحتی عاقلانه بگريزيم

بياييد زندگی را امروز آغاز كنيم!

بياييد امروز خطر كنيم!

همين امروز كاری بكنيم!

اجازه ندهيم كه دچار مرگ تدريجی بشويم!

شاد بودن را فراموش نكنيم!

پابلو نرودا (نويسنده ي شيليايي)

من واقعا نمیدونم چی بگم!

ولی خیلی بهتر بود که خانم نیروانا که اینقدر روی تکثیر آثارشون حساسن لااقل یه کد رایت کلیک ممنوع میزاشتن توی وبلاگشون! بالاخره پیشگیری بهتر از درمانه!

کاشکی توی جاده می‌مردم. پیش از این راه رشت تا تهران...
قسمت این بود زنده باشم تا مثل یک روح؛ خسته، سرگردان،
توی یک دور باطل از مردن، از تب و رخوت و فراموشی...
دل ِ من؛
عمر ِ من؛
عزیز ِ دل‌ام؛
روزنی نیست توی این زندان
ریشه در ریشه غده‌ای در من، چون درخت ِ تناوری... هر روز
با خودم تندتند می‌گویم؛ کاش دردی شبیه یک سرطان...

¤¤
توی ریکاوِری لب‌ام را سخت روی هم هی فشار می‌دادم
تا مبادا به سهو نام‌ات را... تا مبادا کسی از این جریان...
به ‌خودم قول داده‌بودم که همه‌ی عمر راز ِ من باشی
تو ببخش‌ام اگر که گاهی هم لای آن درد و تب کمی هذیان...
ردّ انگشت‌هات بر مچ‌هام مثل ردهای تیغ می‌سوزد
کاش می‌شد که اشک‌هایم هم مثل خون قطع می‌شد از شریان
همه‌ی شصت و چند قرص‌ام را عوض صورت تو می‌بلعم
ماه ِ زیبای من؛
خداحافظ!
آسمان‌ات رسیده به پایان.

سلام! راستش من شاعر واقعی این شعر رو نمیشناسم ولی از وبلاگ نیروانا برداشتم.

تو نیستی که به زاری بگویمت یارا !
دل و دماغ ندارم برای این کارا

بدون تو چه کنم هان ؟ بگو خراب کنند-
یکی یکی همه ی خونه هام و مِعمارا

چقدر از هجر- اَت ، قرص؛ شربت؛ استقراغ؟
نپیچ در مویت نسخه ی اطبا  را

سپید تن ! نگرانم نباش ، من خوبم
کسی نمرده از این درد، بین ِ بیمارا

دوا نمی خواهم ، خوب می شوم کم کم ...

به جای قرص بگو ماهِ قصه هایم کو!
دو هفته است که دارا ندیده سارا را

دو هفته است که آن ماهِ بیست- تر ساله
پُر از غلط کرده جمله سازی ِ ما را

من از تو یاد گرفتم که عاشقت باشم
« به یاد آر محبان باد پیما را »

فقط تناسخ را می پذیرم از آنجا -
که بوده ای وقتی حافظ این غزلها را ...

اگرنه شعر نمی گفت خواجه شمس الدین

سپس نمی آمد پشتِ هم ردیف کند
« سهی قدان سیه چشم ماه سیما را »

خدا که عاجز ماند از تنت ، نمی بایست –
به من حواله کند حل ِ این مُعَما را

چقدر خسته ام از دستِ ما ، شما ، ایشان
ضمائری که قُرُق کرده اند دنیا را

کمی از این که کمی هست ، مهربان تر باش
کمی به کار ببر خوبتر الفبا را !

صالح دروند

به سرم زد که باز بردارم دل /خود را به کوه ها بزنم

در دهان مدوّر دره از ته دل تو را صدا بزنم

مادرم گفت:این شکم را کاش تکه سنگی سیاه می زایید

و مرا – چند ماهگیّم را – توی یک مستراح می زایید

پدرم شاه – نامه را می خواند ، مرگ سهراب هی تکانش داد

گفت مرگ...آه... ــ مادرم خندید ــ عکس های مرا نشانش داد :

" ها بمیرم چقدر تب داری پوستت را بکن " برشته شدم

از جهنم مرا صدا کردی پیش تو آمدم فرشته شدم

از لبم - این دو قرمز دهنی – خون مکیدی که سرخ و تر باشی

لقمه ی کوچکم !  نمی خواهی از دهانم بزرگتر باشی؟

در شرابت هنوز می سوزم، روی پیشانیم یخ مسکو

[یک دو ظرفی بریز شمس من ! قونیه را بگیر؛ إسمَع لِی ]:

مولوی جان بچرخ با "لزگی" مولوی جان برقص با "تانگو"

گفتی این کوه را که بردارم ... گفتی این دره را که نی بزنم ...

گفتی و گفتی و نگفتم نه چون غلامی که پادشاهش را

توی این دره ها گمت کردم مثل چوپان که بره ی خود را

پشت این کوه ها گمت کردم همچنانکه پلنگ ماهش را

آه دیگر چه چیز می ماند گندم خوشه بسته ات را که

یک کلاغی به خنده بردارد از مترسک اگر کلاهش را

* * *   

" ها بمیرم چقدر تب داری پوستت را بکن " بیاویزی

از درختی که دار خواهد زد این همه سرخ بی گناهش را

یک دو ظرفی بریز از خونم رنگ روی پریده ی خود را

که نبینم که زرد و پژمرده ست سیب دندان رسیده خود را

«سرم از درد درد می ترکد ، قرص ماهِ درون لیوان نیست

چند سال است من نخوابیدم چند سال است من نخوابیدم ».1

(۱. وامی از یکی از شعر های خودش)

من اومدم دوباره !

به قول مولانا :

هر کسی کو دور ماند از اصل خویش                باز جوید روزگار وصل خویش!

نمی دونم ربط داشت یا نه ولی الان این اومد توی ذهنم.

آآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآآخی چقدر دلتنگ نوشتن توی شور شرجی بودم. انگاری طلسم شده بود!

این دفعه اون لینکه پایینی به همین جا برمیگرده. ممنونم از علی که کمکم کرد .

امیدوارم بتونم مرتب بنویسم .

به نام یکتا اهورا مزدا

می دونم خیلی وقت بود که اینجا ننوشته بودم . توی این مدت خیلی چیزا عوض شده

خیلی اتفاق ها افتاده و خیلی اتفاق ها قرار بود بیفته.

مهمترینش اینه که تصمیم گرفتم دیگه اینجا ننویسم .

به قول یه عزیزی می خوام بقیه زندگیمو آغاز کنم.

آدرس جدید رو پائین مینویسم.

بهم سر بزنین خوشحالم میکنین.

شور شرجی

special thanks to ALI

لیلی مرسلی

۲۵ آبانماه هزار و سیصد و هشتاد و پنج خورشیدی